Polskie tańce narodowe
Polska, tak jak każdy kraj na
świcie, posiada obyczaje i cechy, którymi szczyci się wśród innych
krajów. Są wyroby lokalne, instrumenty, a także – co bardzo ciekawe –
tańce.
Polskie tańce narodowe to tańce ludowe, które rozprzestrzeniły się na terenie całego naszego kraju, a także znane są na świecie. Mają cechy charakterystyczne dla poszczególnych regionów Polski. Jednym z tańców narodowych jest oczywiście krakowiak. Jest to niezwykle żywy taniec, który pochodzi (co nie powinno być dla nikogo niespodzianką), z okolic Krakowa. Tańczony jest w metrum 2/4 w charakterystycznym, synkopowanym rytmie.
Jeśli interesuje Was sama nazwa tańca, to pochodzi ona z XVIII wieku i odnosiła się do całej grupy tańców posiadających własne, lokalne nazwy. Jakie to tańce? Otóż, chodziło o mijany, dreptany, ścigany, Skalmierza, przebiegany i inne. Charakterystyczne i znane dziś wszystkim rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX wieku taniec ten stał się bardzo popularny i chętnie oglądany w muzyce scenicznej i instrumentalnej.
Innym tańcem narodowym, równie znanym jak krakowiak jest polonez. Pierwotnie nazywany chodzonym od zawsze był tańcem dworskim (mimo że jego korzenie tkwią w muzyce ludowej, a nie dworskiej). Jest to taniec niezwykle dostojny, w metrum ¾, raczej wolny z akcentem na raz. Wykorzystany został w filmie „Pan Tadeusz”, i wielu innych. Bardzo chętnie tańczony jest na studniówkach. Na uwagę, podczas wymieniania tańców narodowych, zasługuje także mazur. Jak nazwa wskazuje, pochodzi on z Mazowsza, a jego cechami są – szybkie tempo i akcentowane podskoki.
Kolejnym z wielkich narodowych tańców naszego kraju jest oberek, który jest najszybszym tańcem narodowym. Jest żywy i wesoły z metrum 3/8. Kolejny – kujawiak, jest wolnym tańcem, tańczonym w metrum 3/4.
Polskie tańce narodowe to tańce ludowe, które rozprzestrzeniły się na terenie całego naszego kraju, a także znane są na świecie. Mają cechy charakterystyczne dla poszczególnych regionów Polski. Jednym z tańców narodowych jest oczywiście krakowiak. Jest to niezwykle żywy taniec, który pochodzi (co nie powinno być dla nikogo niespodzianką), z okolic Krakowa. Tańczony jest w metrum 2/4 w charakterystycznym, synkopowanym rytmie.
Jeśli interesuje Was sama nazwa tańca, to pochodzi ona z XVIII wieku i odnosiła się do całej grupy tańców posiadających własne, lokalne nazwy. Jakie to tańce? Otóż, chodziło o mijany, dreptany, ścigany, Skalmierza, przebiegany i inne. Charakterystyczne i znane dziś wszystkim rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX wieku taniec ten stał się bardzo popularny i chętnie oglądany w muzyce scenicznej i instrumentalnej.
Innym tańcem narodowym, równie znanym jak krakowiak jest polonez. Pierwotnie nazywany chodzonym od zawsze był tańcem dworskim (mimo że jego korzenie tkwią w muzyce ludowej, a nie dworskiej). Jest to taniec niezwykle dostojny, w metrum ¾, raczej wolny z akcentem na raz. Wykorzystany został w filmie „Pan Tadeusz”, i wielu innych. Bardzo chętnie tańczony jest na studniówkach. Na uwagę, podczas wymieniania tańców narodowych, zasługuje także mazur. Jak nazwa wskazuje, pochodzi on z Mazowsza, a jego cechami są – szybkie tempo i akcentowane podskoki.
Kolejnym z wielkich narodowych tańców naszego kraju jest oberek, który jest najszybszym tańcem narodowym. Jest żywy i wesoły z metrum 3/8. Kolejny – kujawiak, jest wolnym tańcem, tańczonym w metrum 3/4.