Be2Be

Taniec brzucha z roku na rok staje się coraz bardziej popularny. Niegdyś wykonywany tylko przez kobiety, dzisiaj jest tańczony przez tancerzy obojga płci. Wyróżniamy bardzo wiele odmian tańca orientalnego. Najważniejsze jest to, aby pamiętać o płynnych granicach i przenikaniu się odmian, a także o tym, że każdy gatunek inaczej wygląda u danego nauczyciela. Obecnie wyróżniamy wiele odmian tańca orientalnego: klasyczny taniec egipski jest to styl, którego nie da się traktować jako jedną formę tańca z jednymi zasadami; klasyczny taniec turecki – styl, który cechuje się dużą ruchliwością tancerki przejawiającą się w poruszaniu po scenie. Nie brakuje w tym stylu figur, które odzwierciedlają temperament tancerzy (podskoki, ekspansywne ruchy bioder, akrobacje). Ruchy rąk natomiast są miękkie i bardziej płynne niż w stylu egipskim. Styl turecki znany jest z mniejszej izolacji między ruchami górnych i dolnych partii ciała oraz użyciem Willisów w tańcu. Tureccy tancerze brzucha byli prekursorami figury tanecznej nazywanej „falą brzucha”.



Kolejną z odmian tańca brzucha jest beledi, czyli taniec oparty na rytmach grupy beledi. To taniec różnorodny, który może być równocześnie wesoły i ekspresyjny, jak i dramatyczny i pełen napięcia. Inną odmianą jest megeance, czyli rodzaj klasycznego tańca orientalnego, który został stworzony na potrzeby dużej sceny. Zmienna muzyka to cecha szczególna tej odmiany tańca. Jest to taniec popularny w Rosji. Inny z kolei jest rodzaj tańca – drum solo. Jest to taniec wykonywany do utworu, w którym użyte są tylko instrumenty perkusyjne. Tancerze starają się swoim ciałem oddać uderzenia instrumentów (często to daje efekt zabawny i zalotny). W stylu amerykańskim ruchy często wywodzą się z poppingu i lockingu i są bardzo precyzyjne.