Modern jazz
Muzykę jazzową uwielbia wielu z nas. Ten
rodzaj muzyki powstał w XIX wieku w wyniku nakładania się wielu
elementów muzyki europejskiej, afrykańskiej i amerykańskiej w Stanach
Zjednoczonych. Był wykonywany głównie przez czarnych tancerzy. Po paru
latach powstała nowa „odnoga” jazzu – modern jazz. Jazz nowoczesny, bo o
nim mowa, to kierunek w jazzie złożony z różnych stylów: be-bopa, cool
jazzu, progressive jazzu, hard-bopa, współczesnego swingu i jazzu
eksperymentalnego. Modern cechuje się indywidualną improwizacją i
rozwiniętą techniką gry tancerzy biorących udział w pokazie tego stylu.
Rozwój modern jazz zawdzięcza twórcom innego stylu tańca – be-bopu. Do osiągnięć Parker’a i Gillespie’ego (bo to oni byli twórcami be-bopu) nawiązali przedstawiciele coll jazzu, hard-bopu i jazzu eksperymentalnego. Jazz nowoczesny był ostatnim etapem formowania się znanego wszystkim jazzu.
W latach 60-tych Ornette Coleman stworzył free jazz, który razem z jazz-rockiem był ostatnią formą jazzu nowoczesnego. U podstaw tego stylu tańca leży balet. Jest jednym z najbardziej lubianych stylów tańca i najchętniej oglądanych. Opiera się na wielu przeciwnościach, a najbardziej znanymi są: wznoszenie się i opadanie, przyspieszanie i nagłe zwalnianie, równowaga i upadek. Innymi cechami charakterystycznymi jest na pewno rytmiczna izolacja, czyli wykonywanie niezależnych między sobą ruchów poszczególnych części ciała. Prócz izolacji, ważnymi cechami modern jazzu jest z pewnością dynamika i energia, oraz miękkie i długie ruchy.
Jazz nowoczesny rozwija koordynację ruchów, a także pozwala na wyrażenie ukrytych emocji dzięki wykorzystywaniu naturalnych ruchów i możliwości ludzkiego ciała. Podczas oglądania tancerzy wykonujących taniec przy muzyce modern jazz, wydaje się nam często, że grawitacja ich nie dotyczy. Wydają się lżejsi od powietrza, a nawet – jakby umieli latać!
Rozwój modern jazz zawdzięcza twórcom innego stylu tańca – be-bopu. Do osiągnięć Parker’a i Gillespie’ego (bo to oni byli twórcami be-bopu) nawiązali przedstawiciele coll jazzu, hard-bopu i jazzu eksperymentalnego. Jazz nowoczesny był ostatnim etapem formowania się znanego wszystkim jazzu.
W latach 60-tych Ornette Coleman stworzył free jazz, który razem z jazz-rockiem był ostatnią formą jazzu nowoczesnego. U podstaw tego stylu tańca leży balet. Jest jednym z najbardziej lubianych stylów tańca i najchętniej oglądanych. Opiera się na wielu przeciwnościach, a najbardziej znanymi są: wznoszenie się i opadanie, przyspieszanie i nagłe zwalnianie, równowaga i upadek. Innymi cechami charakterystycznymi jest na pewno rytmiczna izolacja, czyli wykonywanie niezależnych między sobą ruchów poszczególnych części ciała. Prócz izolacji, ważnymi cechami modern jazzu jest z pewnością dynamika i energia, oraz miękkie i długie ruchy.
Jazz nowoczesny rozwija koordynację ruchów, a także pozwala na wyrażenie ukrytych emocji dzięki wykorzystywaniu naturalnych ruchów i możliwości ludzkiego ciała. Podczas oglądania tancerzy wykonujących taniec przy muzyce modern jazz, wydaje się nam często, że grawitacja ich nie dotyczy. Wydają się lżejsi od powietrza, a nawet – jakby umieli latać!